مشک خالی

معرفی کتاب ( کله قن - مولف : مهران راد )

کتاب کله قن -وازه ها و اصطلاحات محلی کرمان - نویسنده :مهران راد 1342 -ناشر :خدمات فرهنگی کرمان 1387 -موضوع :شعر فارسی -فرهنگ عامه -ایران -استان کرمان . 102 صفحه 1800 تومان

کتاب با تقدیم نامه ای به مادرم اغازکه در ان شمه ای از زند گی مادرش را بازگو میکند .در مطلب بعدی -سخنی از خود -از روزوحال امروز خود در کانادا می گوید و مطلب بعد توضیحی دارد در باره عنوان کتاب و لهجه کرمانی .در صفحه 11 باعنوان -بجای مقدمه -توضیح جالبی دارد که برایتان می نویسم :

یک روز در دربار ناصر الدین شاه نایب السلطنه به لهجه ی کرمانی ها خندید . اعتماد السلطنه مینویسد : چند روز قبل رعایای کرمان به عرض امده بودند که سیل دهات ما را خراب کرده تخفیف خواسته بودند . نایب السلطنه در مجلس خنده کرده بود به وضع عرض و لهجه انها . کرمانیها گفته بودند خنده کار اطفال است و گریه مال رعیت . اغامحمد خان صاحب این تخت شهر کرمان را خراب کرد و ما گریه نکردیم . حالا گریه می کنیم که عرض حسابی داریم و شما خنده می کنید .

و یک روز دیگر سیل بزرگتری امد و به شاه و دربار او هیچگونه تخفیفی نداد ! میرزارضای کرمانی در صحن شاه عبدالعظیم به ضرب ششلولی ناصرالدین شاه را از پای دراورد .

اه دل مظلوم به سوهان ماند گر خود نبرد برنده را تیز کند

باری قصد غرض اینکه خوب نیست کسی به لهجه کسی بخندد حتی اگر نایب السلطنه باشد .....

اگر خنده کنی ور کله قندم شوم میرزارضا نیقات دبندم

+ نوشته شده در دوشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۸۸ ساعت 10:7 توسط علی رضا پارسا |

سخنی از ماندلا

هر روز صبح در افریقا اهویی از خواب بیدار میشود که میداندباید از شیر تندتر بدود تا طعمه او نشود وشیری که میداند باید از اهو تندتر بدود تا گرسنه نماند .مهم نیست که شیر باشی یااهو با طلوع هرافتاب با تمام توان اماده دویدن باش .

+ نوشته شده در شنبه بیست و نهم فروردین ۱۳۸۸ ساعت 10:49 توسط علی رضا پارسا |

از پیام استاد شجریان در همدردی با زلزله زدگان بم

...انها که فرصت یگانه زندکی را باختند قربانی غفلت همه ما شدند هم ازاین روست که باید یادشان را زنده نگه داریم تا دگر بار جامعه ما شاهد قربانیانی چنین بی شمار و کسترده نباشد . اکنون باید توان زاری خود را به نیروی زندگی بدل کنیم و امید را برای انانکه مانده اند به ارمغان اوریم . کودکانی که وجودشان سرچشمه شادی و سبکباری زندگی است فردایی روشن را چشم در چشم دوخته اند . ایران اینده را کودکان امروز می سازند دوستشان بداریم . از این سموم که بر طرف بوستان گذشت عجب که رنگ گلی ماند و عطر نسترنی ...

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۸۸ ساعت 13:26 توسط علی رضا پارسا |

مطالب وعکسهای دکتر شریعتی را از وبلاگ (هبوط در کویر ) گرفته ام ا

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۸۸ ساعت 0:39 توسط علی رضا پارسا |

الهي همه عمر خود بر باد كرديم و بر تن خود بيداد كرديم و شيطان لعين شاد كرديم و بود و نبود ما يكسان، از غم ما را شادي رسان.

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۸۸ ساعت 0:35 توسط علی رضا پارسا |

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۸۸ ساعت 0:31 توسط علی رضا پارسا |

الآن اگر خدا و شیطان بیایند و یک نگاه به این بچه های حضرت قابیل بیندارند شیطان سرش را بالا نمی گیرد و سینه اش را جلو نمی دهد؟ آن رجز "فتبارک الله احسن الخالقین" برای همین ها بود؟ یا برای قربانیان بی دفاع اینها؟ برای آن تنهایانی که هنوز ناله ی دردشان را از اعماق سیاه این چاه ویل تاریخ می شنویم یا این "همج الرعا" ها که از زور خوشی ترکیده اند و در ته چاه سر بمرگشان را گذاشته اند و تخت خسبیده اند؟
::...::دکـتـر علـی شریعـتـی::...::

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۸۸ ساعت 0:24 توسط علی رضا پارسا |

سلام عکس سمت چپ حمام گنجعلیخان کرمان است از مجموعه عسکهای تبلیغات نوروزی

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۸۸ ساعت 0:17 توسط علی رضا پارسا |

در باره عنوان

خدا بیامرزه قدیمیا که همه حرفاشون یک حکمتی درش بود یکی از اون حرفا این بود (مشک خالی پرهیز اب )

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم فروردین ۱۳۸۸ ساعت 7:46 توسط علی رضا پارسا |

مشک خالی پرهیز آب ؟
این مثل را در مورد کسی گویند که بخواهد هنر نداشته اش را یا کار انجام نداده را به رخ دیگران بکشد و از قبل آن منفعتی ببرد .
در زمان قدیم که مردم با اسب و شتر و امثال آن مسافرت می کردند وقتی که کسی از سفر حج بر می گشت به نسبت نفوذ و شخصیتی که داشت خویشان و آشنایانش هرکدام از محل اقامت و شهر حاجی مشکی تهیه می کردند و آن را پر از آب می کردند و به پیشواز حاجی می رفتند و سر راه حاجی را آبپاشی می کردند . البته هر چه تعداد افراد مشک به دوش بیشتر بود و سر راه حاجی بیشتر آبپاشی می شد بر اهمیت و شخصیت حاج آقا افزوده می شد . مثلاٌ می گفتند : (( این همان حاجی است که جلو راهش دو فرسخ آب پاشیدند . ))
از قضا یک مرتبه که یکی از حاجیهای اسم و رسم دار از مکه برمی گشت ، یکی از آشناهایش که مجبور بود حتما" مشکی تهیه کند و به پیشواز حاج آقا برود با خودش فکر کرد که حاجی از آن حاجیها نیست که دورو برش خالی باشد و حتما" چند نفری برای آبپاشی به پیشواز او می روند . پس چه بهتر من مشکم را از باد پرکنم و ببرم ، چون با بارسنگین تحمل اینهمه راه برایم دشوار است بالاخره آنجا یک کلکی خواهم زد .
همین کا راهم کرد . یعنی مشک خود را در خانه پرباد کرد و گلوی مشک را محکم بست و به راه افتاد تا به محل مشک به دوشان رسید . هن و هن کنان خود را خسته و کوفته نشان داد و منتظر موقعیت شد که کارش را شروع کند .
به هر حال ، حاج آقا از راه رسید . جمعیت خوشحالیها کردند و هرکدام با مشکهای خود دست حاج آقارا بو سیدند . تا وقت کار و فعالیت مشک به دوشان رسید . در این وقت آن بابایی که مشک پر از باد به دوش داشت با سرو صدای زیاد خود را میان مشکیان انداخت و ((پرهیزآب ، پرهیز آب )) گویان به تقلا افتاد و منتظر شد که مشک رفیق بغل دستیش باز شود آن وقت کار خود را شروع کند بلکه مشتش باز نشود و رسوا نگردد . هرچه بیشتر انتظار کشید کمتر به نتیجه رسید و این انتظار طولانی شد تا اینکه از رفیقش پرسید : (( پس چرا سر مشکت را باز نمی کنی ؟ )) آن بابا گفت : (( راستش را بخواهی می ترسم رسوا شوم چون مشک من عوض اب باد دارد . حالا از تو خواهش می کنم اول تو سر مشکت را بازکن و نگذار من آبرویم پیش حاج آقا بریزد و مرا پیش او روسیاه نکن . )) بیچاره آن مرد که مشکش را به امید دیگران پرباد کرده بود گفت : (( رفیق ، حقیقت را بخواهی مشک من هم پرباد است و از آب خبری نیست و باید فکری کرد که رسوا نشویم . )) تقلا بیشتر شد و از هر سو صدای ((پرهیزآب ، پرهیز آب)) بلند بود . اما حتی یک قطره آب هم از مشکی سرازیر نشد که نشد . تا اینکه معلوم شد همه مشکیان در خانه خود همان فکر را کرده اند که باید مشکشان را عوض آب از باد پرکنند و زحمت و مرارت حمل اینهمه آب را برخود نگذارند.
از آن طرف حاج آقا هرچه انتظار کشید دید سرمشکی باز نشد و آبی هم پاشیده نشد . با ناراحتی پرسید : (( پس چرا مشکیان کارخودشان را شروع نمی کنند ؟ )) ملتزمین رکاب حاج آقا پرسان پرسان رفتند و برگشتند و به حاج آقا خبر دادند که مشکها عوض آب باد دارد و مثل اینکه خبری نیست و بقیه راه را بایستی آبپاشی نشده برویم . حاج آقا هم وقتی ماجرا را فهمید با ناراحتی مرتب می گفت : (( مشک خالی پرهیز آب ، مشک خالی پرهیز آب ؟ ))
######################

نوشته‌های پیشین

پیوندها