زمستان-مهدي اخوان ثالث "م اميد
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در
گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز
پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی
کس یازی
به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس
، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در
پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور
یا نزدیک ؟
مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس
ناجوانمردانه سرد است ... ای
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو
پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من
، سنگ تیپاخورده ی رنجور
منم ، دشنام پست آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه
از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ،
دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
تگرگی
نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب
آمدستم وام بگزارم
حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه
شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از
سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان
است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه
توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز
یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ،
سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان
اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر
و ماه
زمستان است
)