واژه هاي سربريده - علي ميرميراني روزنامه نگار

قيصر – قهرمان معروف فيلمي به همين نام ساخته مسعود كيميايي – در ديالوگي ماندگارميگويد : » سه دفه كه آفتاب بيفته لب اون ديوارو سه دفه كه اذون مغرب رو بگن همه يادشون ميره كه ما كي بوديم و واسه چي مرديم.

« دراين روزگار ما همان »همه«ايم و قيصر هم زن ومرد ندارد كه واكنشي بگاه و بايسته نقطه عطف زيست پهلوان بود و از اين منظر قيصر زن و مردنمي شناسد گو اينكه ما همان »همه«ايم؛ همه ايكه مراممان خاموشيها و فراموشيهاست.واقع اين است كه در اين هنگام و هنگامه تاراج كلمه، وقتي واژگان دردانه و گرانقدر آنقدردستمالي ميشوند كه از معنا و اعتبار تهي شده،كاركرد معكوس مييابند، شايد ساده انگارانه باشداز تفكر حاكم رسانه اي رسمي بخواهيم لطفاًعبارات را سر نبرد. يكي از همين تعابير ذبح شده،پهلوان است. به روزگاري كه گمان ميرود مرام و خصلت و فتوت و منش هم با بخشنامه و به زور شعارهاي از مد افتاده تلويزيوني قابل نشر و فراگيري است، طبيعي است كه بيش از هر چيز خود مفهوم ترويج شده آسيب ميبيند. بر اين نسق است كه مفهوم پهلواني به حجم عظيمي از گوشت و ماهيچه تنزل مييابد و هر آن كس كه چند كيلويي اضافه تر بالاي سر ببرد يا كاميون را چند متري بيشتر به دنبال خود بكشد، بي آنكه نيازي به سپيدقلبي و پاكيزگي انديشه و سلامت نفس و... داشته باشد در رسانه هاي رسمي يكشبه پهلوان ميشود و گاه جهان پهلوان! كسي هم حواسش نيست پهلواني پيش از هر چيز يك دل قشنگ ميخواهد و انديشه و مرام و آييني است كه زن و مرد هم نميشناسد. در اين آشفته بازار كه ميخواهند بر مسابقه مردان قوي به زور صداي ضرب و نواي مرشد، پهلواني را در مضحكترين شكل آن تزريق كنند نتيجه همان ميشود كه جفت جفت از اين پهلوانهاي ورمكرده در خيابان آدم ميكشند و راهي محبس ميشوند. به واقع وقتي نگاه حاكم از پهلوان هيچ چيز را برنميتابد و از او هيچ نميخواهد جز زور بازو، بديهي است كه حاصل همين ميشود. حاصل اين ميشود كه لقب جهان پهلوان را هم ميشود حراج كرد. وقتي از جهان پهلوان تختي، در چرخگوشت رسانه هاي رسمي تنها زير يك خم باقي ميماند طبيعي است كه بقيه ماجراها ديگر شبيه شوخي ميشود. وقتي هيچ جاي حرفهاي رسمي مثلاً اشاره اي هم ندارد كه تختي شاخكهاي حساس اجتماعي و گرايشهاي عريان سياسي داشت طبعاً از پهلوان كوپالي ميماند تنها. وقتي شهامت اين ماجرا با نگاه رسمي نيست كه بگويد تفكر جهان پهلوان به دوستان و همفكران همين مهندس سحابي تازه مرحوم شده بسيار نزديك بود، ديگر از پهلوان مستقل كنشمند چيزي ميماند در حد همين باسكولهاي انساني و نه بيشتر. وقتي هيچ جاي وقايع نگاري رسمي ما از گرايش پهلوان حسن رزاز – كه مثلثي از زورخانه، ايمان و مسووليت اجتماعي را با هم در قلب داشت – به آزاديخواهان مشروطه چي، نشاني ندارد، طبيعي است كه با شنيدن واژه پهلوان، جماعت بايد بزنند ! زير خنده، كه باقيمانده ماجرا خنده دار است واقعاً به روزگاري كه ما همان »همه« فراموشي باشيم، قيصر كه زن و مرد ندارد، پيش از سه اذان مغرب از ياد و بر باد است، و در اين وانفسا، از پهلوان كه در نگاه رسمي، سياست زدايي، اجتماع زدايي، غيرت زدايي و واكنش زدايي شده، تنها دور بازو ميماند؛ بازويي كه اگر همين نگاه كنشمند را از آن بگيري در 28 مرداد 32 بدل به شعبان بيمخ ميشود. براي كودتا عليه مصدق، مصدق كه همين مهندس سحابي تازه مرحومشده دل در گرو او داشت و مردانه پاي باورهايش ايستاد .و...

و قيصر زن و مرد ندارد، باور كن!

منبع : روزگار

+ نوشته شده در دوشنبه شانزدهم خرداد ۱۳۹۰ ساعت 12:6 توسط علی رضا پارسا |

مشک خالی پرهیز آب ؟
این مثل را در مورد کسی گویند که بخواهد هنر نداشته اش را یا کار انجام نداده را به رخ دیگران بکشد و از قبل آن منفعتی ببرد .
در زمان قدیم که مردم با اسب و شتر و امثال آن مسافرت می کردند وقتی که کسی از سفر حج بر می گشت به نسبت نفوذ و شخصیتی که داشت خویشان و آشنایانش هرکدام از محل اقامت و شهر حاجی مشکی تهیه می کردند و آن را پر از آب می کردند و به پیشواز حاجی می رفتند و سر راه حاجی را آبپاشی می کردند . البته هر چه تعداد افراد مشک به دوش بیشتر بود و سر راه حاجی بیشتر آبپاشی می شد بر اهمیت و شخصیت حاج آقا افزوده می شد . مثلاٌ می گفتند : (( این همان حاجی است که جلو راهش دو فرسخ آب پاشیدند . ))
از قضا یک مرتبه که یکی از حاجیهای اسم و رسم دار از مکه برمی گشت ، یکی از آشناهایش که مجبور بود حتما" مشکی تهیه کند و به پیشواز حاج آقا برود با خودش فکر کرد که حاجی از آن حاجیها نیست که دورو برش خالی باشد و حتما" چند نفری برای آبپاشی به پیشواز او می روند . پس چه بهتر من مشکم را از باد پرکنم و ببرم ، چون با بارسنگین تحمل اینهمه راه برایم دشوار است بالاخره آنجا یک کلکی خواهم زد .
همین کا راهم کرد . یعنی مشک خود را در خانه پرباد کرد و گلوی مشک را محکم بست و به راه افتاد تا به محل مشک به دوشان رسید . هن و هن کنان خود را خسته و کوفته نشان داد و منتظر موقعیت شد که کارش را شروع کند .
به هر حال ، حاج آقا از راه رسید . جمعیت خوشحالیها کردند و هرکدام با مشکهای خود دست حاج آقارا بو سیدند . تا وقت کار و فعالیت مشک به دوشان رسید . در این وقت آن بابایی که مشک پر از باد به دوش داشت با سرو صدای زیاد خود را میان مشکیان انداخت و ((پرهیزآب ، پرهیز آب )) گویان به تقلا افتاد و منتظر شد که مشک رفیق بغل دستیش باز شود آن وقت کار خود را شروع کند بلکه مشتش باز نشود و رسوا نگردد . هرچه بیشتر انتظار کشید کمتر به نتیجه رسید و این انتظار طولانی شد تا اینکه از رفیقش پرسید : (( پس چرا سر مشکت را باز نمی کنی ؟ )) آن بابا گفت : (( راستش را بخواهی می ترسم رسوا شوم چون مشک من عوض اب باد دارد . حالا از تو خواهش می کنم اول تو سر مشکت را بازکن و نگذار من آبرویم پیش حاج آقا بریزد و مرا پیش او روسیاه نکن . )) بیچاره آن مرد که مشکش را به امید دیگران پرباد کرده بود گفت : (( رفیق ، حقیقت را بخواهی مشک من هم پرباد است و از آب خبری نیست و باید فکری کرد که رسوا نشویم . )) تقلا بیشتر شد و از هر سو صدای ((پرهیزآب ، پرهیز آب)) بلند بود . اما حتی یک قطره آب هم از مشکی سرازیر نشد که نشد . تا اینکه معلوم شد همه مشکیان در خانه خود همان فکر را کرده اند که باید مشکشان را عوض آب از باد پرکنند و زحمت و مرارت حمل اینهمه آب را برخود نگذارند.
از آن طرف حاج آقا هرچه انتظار کشید دید سرمشکی باز نشد و آبی هم پاشیده نشد . با ناراحتی پرسید : (( پس چرا مشکیان کارخودشان را شروع نمی کنند ؟ )) ملتزمین رکاب حاج آقا پرسان پرسان رفتند و برگشتند و به حاج آقا خبر دادند که مشکها عوض آب باد دارد و مثل اینکه خبری نیست و بقیه راه را بایستی آبپاشی نشده برویم . حاج آقا هم وقتی ماجرا را فهمید با ناراحتی مرتب می گفت : (( مشک خالی پرهیز آب ، مشک خالی پرهیز آب ؟ ))
######################

نوشته‌های پیشین

پیوندها

BLOGFA.COM

مشک خالی

یادنوشته های پراکنده